Redakcja KlinikaMed.pl Drętwienie dłoni i osłabienie chwytu często zaczyna się niewinnie: palce mrowią, ręka szybciej się męczy, a w nocy budzi Cię potrzeba potrząsania dłonią. Często zrzuca się to na przeciążenie albo problemy z kręgosłupem. Tymczasem taki zestaw objawów pasuje do zespołu cieśni nadgarstka, czyli ucisku nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka.
Drętwienie dłoni – objaw, który łatwo zbagatelizować
Najczęściej pojawia się mrowienie, drętwienie lub pieczenie palców. Nasilenie się tych objawów w nocy to typowy sygnał, bo podczas snu nadgarstek często ustawia się w zgięciu, a wtedy rośnie ciśnienie w kanale nadgarstka. Podobnie dzieje się w dzień, gdy długo trzymasz telefon, kierownicę lub książkę i ręka pozostaje w jednej pozycji.
Z czasem objawy wpływają na wykonywanie codziennych czynności: spada precyzja ruchów, częściej wypadają przedmioty z ręki, trudniej odkręcić butelkę czy utrzymać cięższą torbę. Ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka powoduje zaburzenia czucia w obrębie kciuka, palca wskazującego i środkowego, a w bardziej zaawansowanym stadium prowadzi do osłabienia mięśni kłębu kciuka, co przekłada się na spadek siły i precyzji chwytu.
Zespół cieśni nadgarstka jako częsta przyczyna drętwienia ręki
Zespół cieśni nadgarstka rozwija się wtedy, gdy nerw pośrodkowy ulega uciskowi w wąskim tunelu na wysokości nadgarstka. W środku biegnie nerw oraz ścięgna z pochewkami. Gdy tkanki puchną (np. w przebiegu zapalenia pochewek ścięgnistych), przestrzeni robi się za mało i nerw traci miejsce do prawidłowej pracy.
Charakterystyczny rozkład dolegliwości to: drętwienie kciuka, palca wskazującego, środkowego i części palca serdecznego od strony kciuka. Mały palec zwykle nie drętwieje, co często pomaga odróżnić zespół cieśni nadgarstka od innych problemów z nerwami. W bardziej zaawansowanym stadium pojawia się niezgrabność dłoni i osłabienie mięśni kłębu kciuka.
Niektóre osoby zmagające się z drętwieniem ręki szukają przyczyny w kręgosłupie szyjnym. Taka przyczyna zdarza się jednak rzadko u pacjentów z samym objawem ze strony dłoni. Przy problemach z kręgosłupem dolegliwości częściej obejmują większy obszar kończyny i mogą łączyć się z bólem karku. W zespole cieśni nadgarstka dominują objawy w dłoni, nasilone w nocy i przy statycznym ustawieniu nadgarstka.
Jak wygląda diagnostyka zespołu cieśni nadgarstka?
Objawy sugerują kierunek, ale do potwierdzenia potrzebne są badania. Najważniejsze jest EMG, czyli elektromiografia. Badanie ocenia przewodzenie w nerwie i pokazuje, czy sygnał zwalnia na poziomie kanału nadgarstka oraz jak duże jest nasilenie ucisku.
USG nadgarstka uzupełnia diagnostykę, bo obrazuje tkanki miękkie. Może uwidocznić cechy ucisku nerwu albo obrzęk pochewek ścięgnistych, choć nawet dobre USG nie zawsze oddaje aktywność zapalenia w sposób jednoznaczny.
Same objawy nie wystarczą, bo drętwienie i ból mogą wynikać też z przeciążenia ścięgien, innych neuropatii czy ucisku nerwu w innym miejscu. Dlatego połączenie wywiadu, badania i EMG (czasem także USG) daje najbezpieczniejszą diagnozę.
Leczenie zespołu cieśni nadgarstka – czy da się uzyskać trwały efekt?
Na początku część osób sięga po metody zachowawcze: odciążenie ręki, zmiany w ergonomii, przerwy w czynnościach statycznych czy stosowanie ortezy nocnej. To może zmniejszyć objawy, ale zwykle nie usuwa przyczyny ucisku, więc poprawa bywa krótkotrwała. Zdarza się też, że niektóre zabiegi fizykalne nasilają dolegliwości zamiast pomagać.
Gdy EMG potwierdza zespół cieśni nadgarstka, a objawy utrzymują się lub narastają, lekarz zwykle rozważa leczenie operacyjne. Zabieg polega na odbarczeniu kanału nadgarstka, czyli przecięciu więzadła, które osłania kanał. Nerw zyskuje przestrzeń i ucisk spada. Najlepsze efekty daje decyzja podjęta zanim dojdzie do stałego ubytku czucia i zaniku mięśni kciuka.
Jeśli drętwienie budzi Cię w nocy, chwyt słabnie, a palce tracą czucie także w dzień, nie odkładaj diagnostyki. Kompleksową diagnostykę wykonasz m.in. w warszawskiej klinice Model Med.
